کتاب اشراق درخت گوجه سبز اثر شکوفه اذر

اشراق درخت گوجه سبز» تجربه ی تازه ای است از این نظر که در آن اثری از امر سانسور و از آن بدتر و زننده تر بیماری خودسانسوری نمی بینیم . رهاشدگی ذهن نویسنده از هرگونه ترس و واهمه در امر نوشتن ، سبب شده تا خواننده نیز رهاشدگی در متن را تجربه کند . این تجربه در هر دو سویه ی متن یعنی ساختار و فرم از یکسو و مضمون و محتوا از سویی دیگر اتفاق افتاده است .

«فروپاشی» ، مهمترین ویژگی و خصیصه ی این رمان است که ضمن انسجام ساختاری و فرمی روایت ، از ابتدا تا انتهای اثر ، در حال اتفاق افتادن است . فروپاشیدنی که بطور قطع از بطن تجربه ی زیستی نویسنده و روزگاری که در آن زیسته ، سرچشمه گرفته است .

نویسنده از همان ابتدای اثر ، زندگی خانواده ای را نشان می دهد که به دلایل سیاسی اجتماعی در دوره ای از تاریخ معاصر ، مجبور به طرد زندگی طبیعی خود می شوند و به روستایی به نام «رازان» که گویی از خطه ی مازندران است پناه می برند . اما این دور شدن از وضعیت موجود نیز منجر به رهاشدن یا رها کردن این خانواده از تضادهای بوجود آمده ، نمی شود . تضادهایی که با جابجایی قدرت در سطح کلان بروز یافته و به تدریج موجبات از هم گسستگی هر یک از اعضای این خانواده ی ایرانی را بوجود آورده اند . خانواده ای که با پیش زمینه های فرهنگی ، هنری ، سیاسی در کنار هم سالها زیسته اند . همذات پنداری این تجربه ی زیستی برای بسیاری از خانواده ها در دهه ی 60 خورشیدی ملموس و محسوس است .